Kanı Kanla Temizleyemezsin

Ömrümüz boyunca kimler hayatımıza dokunuyor? Kimlerin parmak izleri var hikayemizde? Bu insanlarla yaşadıklarımız bizi şu anki halimize mi dönüştürüyor? Peki tüm bu insanlar, bu şeyleri yaparken illaki iyi anılarla girmek mi zorunda hayatımıza? Tabii ki de hayır. Hayat tecrübeyle sabittir. Ve hayat toz pembe değildir. Grilikler de vardır, siyahlıklar da... Ama bu demek değildir ki; o grilikler pis, kötü, kin tutulmalık şeylerdir. Bence hayatta gerçek teşekkür etmemiz gereken şeyler tam da o dumanlı, kara renkler. Onlar en büyük öğretmenlerimizdir hayatımızda. Onlar olmadan biz, gerçek bizi bulamayız. Ve gidip de onlara kin güdüp, kendimizi zehirlememiz yapabileceğimiz en gereksiz şeydir, inanın bana.

Boğaziçi Üniversitesi'ne bağışladığı kişisel arşivini anlatırken Adalet Ağaoğlu'nun ağzından şu cümleler dökülür bu konuya ilişkin:

"Hiçbir zaman intikam almayı düşünmedim.Çünkü annem bana şöyle demişti: 'Kanı kanla temizleyebilir miyiz hiç? Kanın çıkması için suyla temizlemek gerekiyor kızım. Kine kinle karşılık vermenin hiçbir faydası yok. Sen sevgiyle, iyi niyetle yaklaşmaya devam et. Emin ol hiçbir zaman zararlı çıkmazsın.' "

Benim de bu cümleler üstüne daha edecek lafım kalmaz çünkü bu cümleler kafidir bu yazıyı burada noktalamaya.

Bugünlük benden bu kadar, esenlikle kalın