Yazılar

Elbet doğrudur neredeyse her yaşadığımızın bizi olabileceğimiz en iyi versiyonumuza yakınlaştıran dersler olduğu. Ama bazen yaşananlardaki dersi bulmakta zorlanıyorum. Gazetelerdeki bulmacalar gibi, asla doğru cevapları veremediğim zamanlar oluyor. Kapattığımı sandığım defterlerin, unuttuğumu sandığım sayfaları açılıyor. Bir film izliyorum. Bir hikaye okuyorum. Kendi hikayemle paralel noktalar buluyorum. Kafamda boşluklar oluşuyor. O boşluklara doğru cevapları bulamıyorum. Ba

Oluyor bazen bana; gökkuşağının üstünde, bulutların arasında bir yere kaçmak istiyorum. İnancım ve güvenim var uçmak için ama ana madde olan peri tozundan hiç yok elimde. O yüzden Peter Pan’i bekliyorum. Gelsin de tutsun elimden. Gökyüzünün içinden geçelim, Varolmayan Ülke’ye uçursun beni. Kayıp çocukların anneleri olayım. Ama Peter hiç gelmiyor... Sonra düşünüyorum ya ben çok hızlı büyüdüm ve artık uçamam ya da Peter pencereleri karıştırıyor sürekli. Ve ben büyüyorum. Önüne

Bazen insan, küçüldükçe küçüldüğünü hisseder. Kendi bedenini dışarıdan görür, gördüğü kişiyi ise tanımaz. Yabancı olur kendine. Her gün yolda yürürken yanından geçip giden onlarca insan biri haline gelir. Ne kendine karşı ne de bir başkasına karşı yeterli hisseder. Kendi kendine yalnızlaşır. Bazen kimsesiz kalır insan. Kendinden bir toz bile bulamaz. Yabancı bir bedende sıkışıp kalmış küçücük bir ruhtur. Ruh böylecesine küçülürken endişeler hız kesmeden büyüyüverir. Endişe çı