Yazılar

Oluyor bazen bana; gökkuşağının üstünde, bulutların arasında bir yere kaçmak istiyorum. İnancım ve güvenim var uçmak için ama ana madde olan peri tozundan hiç yok elimde. O yüzden Peter Pan’i bekliyorum. Gelsin de tutsun elimden. Gökyüzünün içinden geçelim, Varolmayan Ülke’ye uçursun beni. Kayıp çocukların anneleri olayım. Ama Peter hiç gelmiyor... Sonra düşünüyorum ya ben çok hızlı büyüdüm ve  artık uçamam ya da Peter pencereleri karıştırıyor sürekli. Ve ben büyüyorum. Önüne

Bazen insan, küçüldükçe küçüldüğünü hisseder. Kendi bedenini dışarıdan görür, gördüğü kişiyi ise tanımaz. Yabancı olur kendine. Her gün yolda yürürken yanından geçip giden onlarca insan biri haline gelir. Ne kendine karşı ne de bir başkasına karşı yeterli hisseder. Kendi kendine yalnızlaşır. Bazen kimsesiz kalır insan. Kendinden bir toz bile bulamaz. Yabancı bir bedende sıkışıp kalmış küçücük bir ruhtur. Ruh böylecesine küçülürken endişeler hız kesmeden büyüyüverir. Endişe çı

Öğrenilmiş çaresizlik... Özellikle genç yaşlarda dibe batıyormuş hissinin en büyük tetikleyicisidir. Bilmeyenler için Öğrenilmiş Çaresizlik, İngilizce adı ile “Learned Helplessness”, belli bir durumda sürekli olarak olumsuz tepki alma deneyimi sonucunda ortaya çıkan, başarısızlığı kökten kabullenme durumudur. Bu durumu yaşayan pek çok insan için karanlık bir mahzene tıkılmışlık ya da derin sularda boğulma hissidir bir diğer deyişle. Peki ya size o çaresizliği dönüştürebileceğ