Kalbim Sakıda Bir Çiçek

Elbet doğrudur neredeyse her yaşadığımızın bizi olabileceğimiz en iyi versiyonumuza yakınlaştıran dersler olduğu. Ama bazen yaşananlardaki dersi bulmakta zorlanıyorum. Gazetelerdeki bulmacalar gibi, asla doğru cevapları veremediğim zamanlar oluyor. Kapattığımı sandığım defterlerin, unuttuğumu sandığım sayfaları açılıyor. Bir film izliyorum. Bir hikaye okuyorum. Kendi hikayemle paralel noktalar buluyorum. Kafamda boşluklar oluşuyor. O boşluklara doğru cevapları bulamıyorum. Bazen eksik, bazen fazla cevap veriyorum. Geçmişi zihnimde yeniden gösterime sokuyorum. Filmin bazı yerlerini eksik hatırlamaya başladığımı fark ediyorum. Canım yanıyor. Unutmaya başladığımı anlıyorum. Bir yandansa yüzümde, geçmişin silinmeye başladığını idrak etmemin verdiği dayanılmaz hafifliğin tebessümü oluşuyor. Bazı sokaklardan geçiyorum. Buz gibi sokaklar. Her taraf hayaletlerle çevrili. Hayaletlerin yanından geçiyor ve gidiyorum. Beni son tercihi yapanların kurdukları cümlelerin çınısı çalıyor kulaklarımda. Kulak tıkamıyorum. Dinliyorum. Artık yaralamadığını fark ediyorum. Gülüyor ve karşı kaldırıma geçiyorum. Bir kedi görüyorum. Duruyorum. Gözlerinin içine bakıyorum. Balık gibi hissediyorum. Yola devam ediyorum. Ama bazen yaşananlar aklıma gelmiyor değil. Ben unutmak istiyorum, ama benim balık galiba bu sefer pek unutmuyor.